دپارتمان ها

برداشتن خال ، زگیل و آثار زخم

---

بهبود سطح زندگی و رفاه اجتماعی، و درخواست بیشتر مردم برای ترمیم، بازسازی و جوان تر شدن پوست و از طرف دیگر پیشرفت روزافزون علم پزشكی، سبب به كاربردن روش های جدید جراحی پوست و ترمیمی گشته است.

یكی از مشكلاتی كه در سنین بحران ساز، یعنی سنین ازدواج مورد توجه جدی قرار می گیرد، ظاهر ناخوشایند آثار زخم های صورت است كه عمدتا بجا مانده از جوش های چركی و عمیق صورت و همچنین در اثر عوامل دیگر مانند آبله مرغان و جراحات پوستی ناشی از ضربه و تصادفات یا جراحیهای زیبایی یا بیماری های دیگر به وجود می آید.

عارضه ی عمده این گونه موارد ، جنبه های اجتماعی – روانی آن است كه در بعضی از افراد جوان می تواند مخرب باشد. این مساله در بدترین زمان ممكن از زندگی، كه ظواهر شخصی و خودآگاهی در این مورد در اوج است، اتفاق می افتد.

اگرچه جوشگاه های(جای جوش) پوستی از نظر دیگران می تواند خیلی خفیف و نامشخص باشد، ولی با این حال برای خود فرد، بسیار قابل توجه و باعث خجالت، ناراحتی و عصبی شدن می شود و حتی ممكن است باعث محروم شدن از وجهه ی اجتماعی توسط خود بیمار نیز بشود.

این گونه افراد را نمی توان با این توصیه كه بیماری شان كم اهمیت است ، راضی كرد و اغلب بایستی به تقاضای آنها برای درمان پاسخ گفت. از آنجا كه پیشگیری از ایجاد اسكار(Escar) یا جوشگاه(جای جوش) بسیار ساده تر از   درمان آن است، لذا در اكثر موارد تاكید بر درمان طبی زودرس و فوری و طولانی تا پایان بیماری می باشد.

در جوش غرور جوانی اسكارها می توانند از سوراخ های كوچك كه ممكن است با منافذ گشاد شده ی غدد چربی پوست اشتباه شوند، تا ضایعات آبله ای شكل بزرگ و عمیق، دیده شوند. این جوشگاه ها یا اسكارها می توانند صورت، پشت، سینه و حتی بازو را گرفتار كنند و می توانند فرورفته یا برآمده باشند.

در مورد انتخاب بهترین روش درمان یا مراحل درمان، در بین پزشكان اختلاف نظر وجود دارد.
روش های مختلف درمان اسكار، آكنه و جوشگاه های صورت عبارتند از:ساییدن مکرر پوست  (درم ابریژن ). عمل تراشیدن پوست (ریسرفیسینگ )، استفاده از لیزر دی اكسید كربن (فراکشنال و یا تک بیم )، عمل جراحی برداشتن اسكار( اسکارکتومی )، برآمده كردن پوست با گذاشتن بالون و جراحی پلاستیک و یا  گرافت پوستی، تزریق مواد پركننده ی اسكار ( فیلرها )و پیلینگ یا لایه برداری  شامل میکرودرم ابریژن و پیلینگ شیمیایی پوست.
هر یک از این روش های درمان را می توان بر اساس شدت و گستردگی ناهنجاری پوست در فرد مبتلا و وضعیت اجتماعی و اقتصادی وی انتخاب کرد و برای درمان اقدام نمود.

روش ساییدن پوست یا "درم ابریژن"

یكی از روش های متداول و مؤثر در برطرف كردن زخم های صورت ناشی از جوش غرور، آبله مرغان، اسكار جراحات پوستی، لكه های مربوط به سن و آفتاب، و چین و چروك، ساییدن پوست یا به اصطلاح علمی "درم ابریژن" (DERMABRASION) است.

این روش اولین بار توسط دانشمند آلمانی آقای كرومه در سال 1905 میلادی شروع شد و در سال 1940 و 1950 توسط آقایان كورتین و بروك روش فعلی، كه استفاده از دستگاه موتور سمباده دار با حركت دوار می باشد، توضیح داده شد. این روش یك دهه بعد، محبوبیت خاصی در بین مردم پیدا كرد و در این مدت كامل تر شد. در این روش به وسیله عمل تراشیدن پوست، لایه سطحی پوست ساییده می شود، در نتیجه لایه زیرین پوست كه ظاهر صاف تر و شفاف تری دارد، جایگزین آن می شود.

همچنین لایه ی زاینده پوست تا مدت شش ماه بعد فعال تر می شود و سرعت رسیدن سلول های عمقی پوست به سطح پوست بیشتر می گردد. كلاژن سازی در مرحله  دوم فعال تر شده و استحكام درم بیشتر می گردد.

كلیه این اتفاقات باعث كم كردن عمق اسكارها و فرورفتگی های پوست یا از بین رفتن آنها می شود. استفاده از كرم های مخصوص كه قبل از عمل باعث تحریك پوست و لایه برداری می شود، چند هفته قبل از عمل ضروری بوده و باعث سریع تر شدن ترمیم پوست، پس از عمل ساییدن پوست می گردد.